بنشين پاي دلم
(به کودکان فقر)
خوب من، نم چشمان مرا پاك مكن
تا كه نقاش، قلم مويش را غرق آن خيس كند
و در ابعاد حضورت اينبار،
طرح بي جان مرا نقش تصوير كند.
بنشين پاي دلم
كه دلم بس تنگ است.
دستهايم خالي
قامتم در رنج است.
گاه مي انديشم
كه چرا بال كبوترهايي همچون من
از غم فقر، چو شب در بند است
و چرا حسرت يك تكه نان
خواب و روياي شب هنگام مرا پر كرده است.
به خدا سينه من نيز چو تو
دوست دارد كه دمي
فارغ از اين همه بدبختي و درد
سوي دامان سعادت بدود
در عروسي گل ياسمن و شمشادي،
كوچه را شمع و چراغان بزند.
دوست دارد سبدي از لبخند
ببرد بهر خدا، و بگويد با او
كه دگر غصه مخور،
بال كبوترهايت زخمي نيست
خوب من، نم چشمان مرا پاك مكن
باشد آن روزي كه
ردپاي قلم آن نقاش،
از غم بي كسي ام ياد كند.
درباره شبنم