گل بي خار
دوش در چشم افق مي ديدم،
خار كن مي پرسيد:
در گلستان جهان، گل بي خار كجاست؟
شاپرك مكثي كرد
باغبان لحظه اي در خويش فرو رفت
و سپس داد جواب:
پشت اين آبادي،
چند قدم مانده به باغ احسان
چشمه اي خواهي ديد، كه در آن عاطفه جريان دارد
دست چپ، بر سر آن آب زلال
نوگلي خواهي يافت
كه در آن راز جهان جاي تامل دارد.
برو اي خوب، نشان گل بي خار، ز نوگل طناز بپرس.
خاركن مي دانست كه بسي راه دراز در پيش است
تكه اي نان و پنير
خرده اي مهر و صفا
در ميان بقچه اي بست و
در انديشه آن نوگل ناب
پاي در راه نهاد
او كه در پيچ و خم اين دنيا،
پنجه ها يش همه در كندن خار، زخمي بود
در پي شاخه گلي بي آزار
روزها رفت و گشت
تا سرانجام به آن نوگل طناز رسيد.
چقدر زيبا بود!
با خودش گفت كه اين آيت عشق حتماً از
شاخه بي خار نشاني دارد.
پس از او كرد سوال:
گل بي خار كجاست؟
او جوابي نشنيد
همه جا فرش سكوت.
خار كن بار دگر،
دست بر ساقه لرزان گل انداخت
كه آه! خار در دستش رفت
گل به هنگام فغان آن پير،
بانگ برداشت كه اي در خور مهر:
گل اگر جامه اي از خار نپوشد گل نيست.
زندگي رفتن خاري در دست،
حين بو كردن يك شاخه گل است.
درباره شبنم