يادي از افق هميشه روشن
(به احمد شاملو)
پروانه مهجورم و تو شمع دل افروز
اي شمع دل افروز ز پروانه مهجور
در خلوت خاموشي اين خاك
افسوس شدي حبس!
من موج سراسيمه و تو ساحل آرام
اي ساحل آرامش امواج
بر بال خوش نرم پرستو
افسوس شدي محو!
آن مزرعه خشك عطش دار كه هر دم
از شوق رسيدن به تو اي ابر بهاري
در جلگه افكار و سعت شده مبهوت
منم، من
آن تحفه ناياب كه يكدم
از بستر دلهاي نشود پاك
تويي، تو
آن عاشق تب دار كه با ناز
درقافيه شعر تو رقصد
منم، من
آن مرغ سبكبال كه چون باز
در اوج فضا بال بگيرد
تويي، تو
اي جام شرابي كه اجزاي طبيعت
از خواندن اشعار فصيحت شده اند مست
برخيز!
برخيز و از اين خواب خوش باغ حذر كن
باز آ!
باز آ و دوباره به دل شبپره ها گوشه نظر كن.
شايد كه هنگام عبور از شط يادت
در اوج بلند اختر انديشه نابت
چشمم به تمناي نگاه تو شود خيس
تا باز بگويم...
در ذهن فضا ياد تو جاري است.
درباره شبنم